Diagnozowanie białaczki. Jakie są najpopularniejsze metody?

Badania prowadzące do postawienia diagnozy białaczki mogą być różne. Początkowo wykonuje się morfologię krwi, a następnie przechodzi się do badań bardziej specjalistycznych. Jak się wykrywa białaczkę?

Prawidłowe zdiagnozowanie raka krwi to proces wieloetapowy i dość skomplikowany. Jest jednak niezwykle istotny, ponieważ to właśnie precyzyjne określenie rodzaju i typu białaczki, a także rozpoznanie jej charakteru – ostrego lub przewlekłego – wpływa na decyzję o jej leczeniu. Otrzymane w wyniku odpowiedniej, rzetelnej diagnozy szczegóły pozwalają na ostateczne rozpoczęcie odpowiedniej terapii.

Morfologia krwi z rozmazem

Badanie morfologiczne krwi z rozmazem jest podstawowym badaniem diagnostycznym, dzięki któremu można wykluczyć bądź potwierdzić obecność zmian nowotworowych w organizmie.

Jeżeli we krwi pacjenta stwierdza się nadmierną ilość leukocytów, czyli białych krwinek, wówczas możemy podejrzewać białaczkę. Można ją podejrzewać także wtedy, gdy ich liczba jest mniejsza niż powinna, a do tego mniej jest także innych typów krwinek takich jak erytrocyty i trombocyty.

Gdy wyniki morfologii wskazują nieprawidłowości, należy wykonać rozmaz krwi. Rozmaz krwi pozwala wykazać obecność tzw. komórek blastycznych.

Pobranie szpiku kostnego

Próbki szpiku kostnego pobierane są zazwyczaj z mostka lub z talerza kości biodrowej za pomocą biopsji. Zabieg nie trwa długo – od kilku do kilkunastu minut i przeprowadza się go przy znieczuleniu miejscowym.

Uzyskany w ten sposób materiał biologiczny badany jest pod mikroskopem Pozwala to określić stosunek liczby blastów, czyli komórek nowotworowych, do prawidłowych komórek krwi. Jeżeli ich liczba przekracza 20 proc. – wówczas stwierdzana jest białaczka. Więcej o diagnozowaniu białaczki przeczytasz na stronie https://www.dkms.pl/pl/bialaczka.

Znakowanie molekularne – technika FICH, PCR i badania cytogenetyczne

Kolejną metodą stosowaną w diagnostyce białaczki jest tzw. metoda znakowania molekularnego. Dzięki niej, zamiast całego kodu DNA bada się jedynie fragmenty, które mogą być przyczyną nowotworu. Metoda ta dzieli się na dwie techniki – technikę FISH i PCR.

Technikę FISH wykorzystuje się do określania położenia konkretnego genu w chromosomie. W tej metodzie wykorzystywany jest fakt, że DNA jest komplementarne, a więc jego druga nić jest lustrzanym „odbiciem” pierwszej. Wobec tego tworzy się komplementarną nić, a następnie łączy z barwnikiem. „Wyznakowane” fragmenty, czyli geny, porównuje się z prawidłowym położeniem dzięki czemu można odnaleźć mutację w genie.

W przypadku techniki PCR można powielić nieskończoną liczbę danego fragmentu DNA. To sprawia, że można ustalić czy określony gen występuje w genomie i ocenić czy w jego strukturze zaszła mutacja.

Badania molekularne sprawiają, że można dzięki nim tworzyć leki celowane do konkretnej mutacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *